

To odszkodowanie obejmuje koszty leczenia, rehabilitacji, zakup leków oraz innych niezbędnych medycznych środków pomocniczych.
Jeśli w wyniku urazu poszkodowany nie mógł pracować, może ubiegać się o zwrot utraconych zarobków. Obejmuje to dochody, które nie zostały osiągnięte z powodu niezdolności do pracy.
Dotyczy szkód materialnych, takich jak zniszczenie odzieży lub innych osobistych przedmiotów podczas wypadku. Wypłacane jest na pokrycie kosztów naprawy lub wymiany zniszczonego mienia.
W przypadku trwałej niezdolności do pracy z powodu urazu, poszkodowany może ubiegać się o rentę, która rekompensuje utracone dochody na przyszłość.
Jeśli w wyniku urazu poszkodowany wymaga stałej opieki, można ubiegać się o zwrot kosztów związanych z zatrudnieniem opiekuna lub inną formą pomocy.
Przysługuje osobom, które doznały krzywdy fizycznej i psychicznej w wyniku urazu. Zadośćuczynienie ma na celu złagodzenie doznanych cierpień i rekompensatę za ból, stres oraz inne negatywne skutki zdrowotne.
W przypadku śmierci poszkodowanego, jego bliscy mogą ubiegać się o zadośćuczynienie za doznaną stratę oraz o zwrot kosztów związanych z pogrzebem.
Błąd medyczny występuje wtedy, gdy proces diagnostyczny lub terapeutyczny nie spełnia wymogów należytej staranności i prowadzi do negatywnych konsekwencji dla chorego. Nie każda niekorzystna reakcja organizmu oznacza jednak odpowiedzialność lekarza – medycyna nie gwarantuje wyleczenia, a kluczowe znaczenie ma ocena, czy postępowanie było zgodne z aktualnymi standardami.
Pacjent może dochodzić roszczeń, gdy wykaże, że doszło do szkody majątkowej lub niemajątkowej oraz że istnieje adekwatny związek przyczynowy między działaniem personelu a powstałym uszczerbkiem. Roszczenia mogą być kierowane wobec podmiotu leczniczego (np. szpitala) albo bezpośrednio wobec osoby udzielającej świadczenia – w zależności od formy zatrudnienia i okoliczności sprawy.
W praktyce najczęściej dochodzi do naruszenia prawa do rzetelnej informacji o stanie zdrowia i proponowanych metodach leczenia, prawa do wyrażenia świadomej zgody na zabieg, prawa do poszanowania godności i intymności czy prawa dostępu do dokumentacji medycznej. Naruszenie tych uprawnień może stanowić samodzielną podstawę roszczeń – nawet niezależnie od skutków zdrowotnych.
Pacjent może domagać się zwrotu poniesionych kosztów (np. dalszego leczenia, rehabilitacji, opieki), wyrównania utraconych dochodów, a także rekompensaty za cierpienie fizyczne i psychiczne. W określonych przypadkach możliwe jest również dochodzenie stałego świadczenia pieniężnego, jeżeli następstwa zdarzenia mają charakter długotrwały.
Skutki mogą obejmować pogorszenie stanu zdrowia, konieczność dodatkowego leczenia, trwałą niezdolność do pracy, a w najpoważniejszych przypadkach – trwałe kalectwo lub śmierć pacjenta. Wysokość świadczeń zależy przede wszystkim od rozmiaru szkody, stopnia cierpień, czasu leczenia, wieku poszkodowanego oraz wpływu zdarzenia na jego życie zawodowe i prywatne.
Sądy każdorazowo dokonują indywidualnej oceny okoliczności sprawy. Nie istnieje ustawowy „cennik” odszkodowań – wysokość zasądzanych kwot wynika z całokształtu materiału dowodowego, w tym opinii biegłych.
W pierwszej kolejności należy zabezpieczyć dokumentację medyczną oraz wszelkie rachunki potwierdzające poniesione wydatki. Kluczowe znaczenie mają opinie biegłych, które pozwalają ocenić prawidłowość postępowania medycznego.
Sprawę można skierować do sądu cywilnego lub – w określonych sytuacjach – skorzystać z trybu pozasądowego przed wojewódzką komisją ds. orzekania o zdarzeniach medycznych. Ze względu na stopień skomplikowania postępowań i konieczność prawidłowego sformułowania roszczeń, w praktyce zasadne jest skorzystanie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika.